Podlasie

http://www.lesnapodlaska.paulini.pl/klasztor/historia-klasztoru-i-parafii.html

W wiekach średnich Podlasie stanowiło ziemię graniczną, która oddzielała Mazowsze od Rusi Grodzieńskiej i Brzeskiej. Najbardziej na północ wysunięty skrawek dawnego, historycznego Podlasia to Dowspuda pod Augustowem, słynna z zamku Paców. Granica biegła aż po Niemirów nad Bugiem, przekraczając tę rzekę na południe po ziemię łukowską i lubelską, po Radzyń Podlaski i po Parczew.

Historyczne Podlasie znajduje się na terenie Niziny Podlaskiej, która obejmuje Wysoczyznę Kolneńską otoczoną dolinami Narwi i jej dopływów Biebrzy i Pisy, Kotlinę Biebrzańską będącą rozległym, zabagnionym obniżeniem, Wysoczyznę Bielską, rozciętą na trzy części dolinami rzek Narwi i Nurca.

Na wysoczyznach podlaskich przetrwały większe obszary leśne, jak Puszcza Białowieska i Knyszyńska.

Granice administracyjne, polityczne i etniczne Podlasia zmieniały się wielokrotnie w ciągu kilkusetletniej jego historii.

Granicę południową Podlasia średniowiecznego stanowiły bagna doliny Włodawy, Piwonii i Tyśmienicy.

W 1520 r. utworzono województwo podlaskie ze stolicą w Drohiczynie. W skład tego województwa – zwanego w skrócie Podlasiem – wchodziło dawne historyczne Podlasie i niektóre ziemie wschodniego Mazowsza, ziemia goniądzka oraz część ziem położonych na południe od jeziora Necko, kiedyś zamieszkałych przez Jadźwingów. Jest to drugie określenie Podlasia.

Sejm lubelski z 1569 r. wcielił je z powrotem do Polski, jako jedno z województw prowincji małopolskiej, która w ten sposób sięgała aż do Augustowa.

Województwo podlaskie dzieliło się na trzy ziemie (powiaty):
ziemia drohicka obejmowała południowe części województwa; sejmiki i sądy grodzkie odbywały się w Drohiczynie.
Części wschodnie obejmowała ziemia mielnicka ze stolicą w Mielniku.
Największa na Podlasiu była ziemia bielska, która obejmowała jego północną część z miasteczkami: Bielsk, Narew, Orla, Kleszczele; Boćki, Brańsk, Suraż, Białystok, Tykocin, Knyszyn, Goniądz, Choroszcz, Jasionówka, Rajgród i Augustów.

Trzecie terytorialne określenie Podlasia – odmienne od dwu poprzednich – wzięło początek z utworzonego w 1816 r. województwa podlaskiego i diecezji janowskiej, czyli podlaskiej, powstałej w 1818 r. To Podlasie obejmuje część województwa lubelskiego, część warszawskiego i część białostockiego. Należą do niego miasta: Kock, Łuków, Siedlce, Węgrów, Nur, Czyżew i Wysokie Mazowieckie.

Pod względem politycznym Leśna dzieliła losy Podlasia i w okresie XVII i XVIII w. należała do Korony w powiecie mielnickim, województwie podlaskim. Po trzecim rozbiorze znalazła się pod panowaniem Austrii w Galicji Zachodniej, w cyrkule bialskim. W 1809 r. cyrkuł bialski wszedł w skład Księstwa Warszawskiego, w departamencie siedleckim. W 1815 r. Leśna przynależała do Królestwa Kongresowego pod berłem cara, w obwodzie bialskim, w województwie podlaskim, które miało swą stolicę w Siedlcach. W początku 1837 r. nazwę obwód zmieniono na powiat, a nazwę województwo na gubernię podlaską, która ukazem carskim z 9 sierpnia 1844 r. została zniesiona i włączona do guberni lubelskiej. Gubernię siedlecką przywrócono 4 grudnia 1866 r., a na początku 1867 r. duży powiat bialski podzielono w celach rusyfikacyjnych na dwa: południowy – bialski z siedzibą w Białej Podlaskiej, do którego należała Leśna, i północny – konstantynowski z siedzibą w Janowie Podlaskim.

W 1913 r. dla spotęgowania rusyfikacji utworzono gubernię chełmską z powiatów nadbużańskich, wyodrębnionych z guberni lubelskiej i siedleckiej. Tę ostatnią znowu zniesiono. Cały powiat bialski – w granicach, jakie miał w okresie Polski międzywojennej – wszedł do guberni chełmskiej. W sierpniu 1915 r. Leśną zajęli Niemcy. Traktat brzeski z 9 lutego 1917 r. cały powiat bialski, leżąc – na wschód od linii: Mielnik, Sarnaki, Międzyrzec Podlaski, Radzyń Podlaski przeznaczał dla mającej powstać Ukrainy.

Wojska polskie 31 grudnia 1918 r. wyrzuciły z terenu powiatu bialskiego wojska niemieckie poza rzekę Bug.

W październiku 1939 r. w Leśnej objęli władzę Niemcy, od których oswobodzili ludność polską żołnierze radzieccy w ostatnią niedzielę lipca 1944 r.

Pod względem kościelnym Podlasie należało do rzymskokatolickiego biskupstwa włodzimierskiego, założonego we Włodzimierzu przez Kazimierza Wielkiego w 1349 r., potwierdzonego kanonicznie w 1375 r. Papież Marcin V bullą z 19 grudnia 1425 r., za zgodą księcia Witolda, w okresie rządów biskupa Andrzeja Sławki, z powodu częstych napadów tatarskich przeniósł stolicę biskupstwa do Łucka i odtąd zaczęło nazywać się łuckim.

Od soboru florenckiego nazywano je po łacinie Luceoriensis w celu odróżnienia od włoskiego biskupstwa luceńskiego. Biskupi łuccy tytułowali się także biskupami brzeskimi. Biskupstwo należało zrazu do metropolii lwowskiej, później – do gnieźnieńskiej.

W 1645 r. bp łucki Jan Łosowicz zamienił wieś Porchów na miasto i nazwał je od swego imienia Janowem; stało się ono rezydencją biskupów łuckich.

Do trzeciego rozbioru Polski biskupstwo łuckie obejmowało całe ówczesne województwa: wołyńskie, brzesko-litewskie, podlaskie i bracławskie oraz dużą część Rusi. W 1807 r. części diecezji łuckiej leżące na prawym brzegu Wisły zostały przez Piusa VII przyłączone in perpetuum do diecezji lubelskiej, w związku z czym Leśna weszła w skład tej diecezji. Kiedy Pius VII bullą Ex imposita nobis z 30 VI 1818 r. utworzył z części diecezji lubelskiej diecezję podlaską, czyli Janowską, Leśna znalazła się na jej terenie.

Rząd rosyjski ukazem carskim z 22 maja 1867 r. skasował diecezję podlaską i przyłączył ją do lubelskiej, co kanonicznie przeprowadził dopiero papież Leon XIII w 1889 r.

Benedykt XV w r. 1918 przywrócił diecezję podlaską, czyli Janowską. Pius XI przeniósł stolicę biskupią z Janowa Podlaskiego do Siedlec, a w konstytucji apostolskiej Vixdum Poloniae unitas z 28 X 1925 r. nadającej nowe granice terytorialne diecezjom w Polsce, diecezja podlaska, czyli, Janowską otrzymała nazwę siedleckiej, czyli podlaskiej.

Tereny Podlasia w średniowieczu kolonizowali od zachodu Polacy, od wschodu – Rusini, ostatecznie z dominantą polityczną i kulturalną żywiołu polskiego.

Jaćwież nie może tu być brana w rachubę; ponieważ jej siedziby były skupione nad główną osią rzeczną Suwalszczyzny: Czarną Hańczą. Na podstawie badań historyczno-lingwistycznych zwrócono uwagę, że Jaćwież nie stanowiła monolitu organizacyjnego, a składała się z szeregu plemion o różnych nazwach. Ptolemeusz z Aleksandrii, geograf z II w. naszej ery, nazwał ich: Sudowie; kraj, który zamieszkiwali, określano z łacińska: Sudowia. Jaćwingowie – to termin ruski. Na drugą połowę XIII w. przyjmuje się stan liczebny Jaćwingów na około 50.000 osób. Na skutek walk z Polakami, Rusinami i Krzyżakami wyginęli prawie doszczętnie. Ci, których oszczędził miecz krzyżacki, zostali przesiedleni w głąb Prus do Sambii w okolice dzisiejszego Pasłęka, inni przedostali się na ziemie sąsiadów; między innymi wódz Skurdo wyprowadził swoich ludzi na Litwę, a Skumand przedostał się na Ruś.

Układem melmeńskim z 1422 r. ostatecznie ziemie pojaćwieskie zostały podzielone pomiędzy Zakon i Wielkie Księstwo Litewskie.

Teren zajęty obecnie przez kościół leśniański otaczały – na pewno w XVII w. – „Wały Leśniańskie”, zamknięte fosą, zespolone z fortyfikacjami murowanymi. Wały te nazywano także „Okopami Krzyżackimi”, jak również „Osiedlem Jaćwingowskim”. Resztki muru obronnego otaczają po dziś dzień dziedziniec kościelny od strony wschodniej, z zachowanymi śladami szczelinowymi i kluczowymi. Mur ten założony symetrycznie, półkoliście na zewnątrz wygiętą linią muru części środkowej, krótkimi odcinkami prostymi przechodzi w linię esowato wygiętą. Są to nikłe ślady zamku obronnego, który w czasie wojen XVII w. uległ zniszczeniu.

=================================================================================

http://pl.wikipedia.org/wiki/Podlasie

Historyczne Podlasie obejmuje południową część województwa podlaskiego, północny wschód i północ województwa lubelskiego oraz wschodni skrawek województwa mazowieckiego.

Etymologia

Etymologia nazwy „Podlasie” do dziś nie jest jednoznaczna. Najprawdopodobniejsze są dwie wersje: Pierwsza, mówi o tym, że nazwa wzięła swój początek od olbrzymich niegdyś, a dziś tylko częściowo zachowanych puszcz i kniei. Tezę tę potwierdza(ło) wielu historyków m.in. znany i wybitny polski językoznawca Bogumił Samuel Linde w swoim monumentalnym Słowniku języka polskiego podając hasło Podlasie, Podlasze, Polesie interpretował pochodzenie nazwy od położenia, a mianowicie: jako kraj bliski lasów podlesiem nazywany, albo, że nazwa Podlasia może pochodzić od gęstych lasów[1]. Podobnie twierdzi współczesna regionalistka i folklorystka Podlasia – Anna Natalia Kozera[2].

Druga równie prawdopodobna wersja to taka, że Podlasie wzięło swą nazwę od Lachów, czyli Polaków zamieszkujących te tereny. Twierdził tak m.in. znakomity znawca etnografii Podlasia i etymologii – Zygmunt Gloger, który uważał, że nazwa Podlasie nie powstała od lasów, jak nazwa Polesie, ale od Lachów (nazwa plemienia), przy granicy, których ciągnęło się Podlasie. Było to zatem pod-lasze (…)[3] W tym przekonaniu popierał Glogera, także inny znany ówczesny regionalista Józef Mikulski, który pisał: Mazurzy zwartą ławą osiedli ziemie od środkowej Wisły do Liwca. Za Liwcem natomiast przemieszali się z ludnością ruską, która z czasem, naturalnym biegiem rzeczy uległa ich kulturze, przyjmując kulturę polską jako swoją. Jednak kraj leżący za Liwcem długi czas zwano Podlasze tj. kraj <<pod Lachami>>, co z czasem z mazurska przerobiono na Podlasie[4].

Inna spotykana hipoteza to np. wskazywanie na genezę słowa „Podlasie” od nazwy sąsiedztwa z terenami zamieszkałymi przez Jaćwingów, których Polacy nazywali „Podlasianami” lub „Polesianami”.

Historia

Przez obszar Podlasia na przestrzeni dziejów przetaczały się różnego rodzaju wydarzenia historyczne. Poza grodem w Haćkach, jednymi z najstarszych wczesnośredniowiecznych grodów na Podlasiu są grody w Zbuczu, Klukowiczach i Zajączkach, powstałe w końcu IX i w X wieku.

Gród w Zbuczu stanowił we wczesnym średniowieczu centrum administracji lokalnej. Informacje zebrane podczas wykopalisk wskazują, że zespół tych grodów należy wiązać z „mazowiecką” falą zasiedlenia tych terenów[5]. Tereny te znajdowały się pod panowaniem Bolesława Chrobrego (wyprawa w 1018 na Kijów). W czasie reakcji pogańskiej w Polsce i objęciu władzy na Mazowszu przez Miecława wymienione grody zostały zniszczone przed 1041 rokiem przez wojska Jarosława Mądrego[5], który przejmuje Podlasie w latach 1044-1046 od księcia Kazimierza Odnowiciela, w zamian za pomoc w stłumieniu buntu Miecława. W związku z tym od tego czasu region ten przez pewien czas znajdował się pod kontrolą Rusi Kijowskiej do czasów panowania króla Bolesława Śmiałego oraz w 1182 roku księcia Kazimierza Sprawiedliwego.

W 1180 roku Drohiczyn otrzymał książę Leszek Mazowiecki (syn Bolesława Kędzierzawego) w zamian za pomoc zbrojną udzieloną Wasylowi Jaropełkowiczowi w wyprawie przeciw Włodzimierzowi Wołodarowiczowi. Kazimierz Sprawiedliwy przyłączył z powrotem do Polski Ziemię drohiczyńską w 1192 roku[6]. W latach 1209-1227 Ziemią drohiczyńską włada książę Leszek Biały[7], a w latach 1230-1238 książę Konrad I mazowiecki, który w 1237 roku sprowadził na Podlasie zakon rycerski braci dobrzyńskich. Do XV wieku Podlasie staje się terenem spornym między Mazowszem, Litwinami i książętami ruskimi.

W 1390 roku król Władysław Jagiełło przekazał Podlasie dożywotnio księciu Januszowi I Starszemu mazowieckiemu co potwierdził aktem wydanym w 1391 r. („terram nostram Drohiczensen, Melnyk, Surasz, Byelsko ac omnibus villis in eisdem districtubus”). Podlasie jednak w niedługim czasie później zajął książę Witold. Wielki Książę Litewski Zygmunt Kiejstutowicz zgodził się żeby po jego śmierci Podlasie zajął wnuk Janusza książę Bolesław IV warszawski, co zgodnie z umową ten zrobił w 1440 roku i na co zgodził się syn Zygmunta Michał Bolesław Zygmuntowicz.

Bolesław IV szybko opanował całą dzielnicę dzięki poparciu starosty drohickiego i mielnickiego Nasuty oraz podlaskiego rycerstwa. Wywołało to oburzenie w Wielkim Księstwie Litewskim, w związku z czym w listopadzie 1441 roku zwołano zjazd do Parczewa gdzie Litwini zażądali od Mazowszan zwrotu Podlasia, jednak nie doszło do kompromisu. Sprowokowało to akcję odwetową nowego wielkiego księcia Kazimierza Jagiellończyka, z ramienia którego wojewoda wileński Jan Gasztołd wyparł Nasutę z Mielnika i Drohiczyna.

W związku z tym Bolesław IV zdecydował się na ustępstwa i w 1446 roku w Parczewie zrezygnował Podlasia wraz z powiatem węgrowskim za 6 tys. kop groszy praskich i w ten sposób dzielnica ponownie weszła w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego[8].

W 1453 r. Bolesław IV wystąpił ponownie z pretensjami do ziemi podlaskiej. W związku z twardym stanowiskiem króla Polski na zjeździe w Parczewie, książę musiał jednak ostatecznie pogodzić się ze stratą.

Od 1496 roku Ziemia drohicka i Ziemia mielnicka posługiwały się prawem polskim, a od 1501 roku także Ziemia bielska. Na sejmie w Wilnie w 1566 wydzielono z Podlasia Ziemię brzeską i Ziemię kamieniecką, które wraz z księstwem kobryńskim utworzyły województwo brzeskie.

Po podpisaniu unii lubelskiej w 1569 jako województwo podlaskie znalazło się w składzie Królestwa Polskiego na mocy aktu Przywilej przywrócenia ziemie Podlaskiej do Korony Polskiej. Podlasie wówczas składało się z ziem: drohickiej, mielnickiej i bielskiej.

Podczas Potopu szwedzkiego Podlasie zostało częściowo obrabowane w październiku 1656 roku przez Tatarów Subchana Gazi agi, którzy przeszli przez Czarną pod Brańskiem, Bielsk i Kamieniec. W maju i czerwcu 1657 roku dzielnica została spustoszona podczas najazdu węgierskiego Jerzego II Rakoczego oraz przez wojska szwedzkie. Spalone zostały m.in. Brańsk, Bielsk Podlaski, Mielnik i Drohiczyn. Oblegana była także twierdza w Tykocinie.

W styczniu 1660 roku Podlasie zostało spustoszone przez wojska moskiewskie Iwana Chowańskiego, który 25 grudnia spalił Zabłudów (gdzie wymordowano mieszkańców w kościele), w dniu 28 grudnia pod Krynkami rozbił pułk Jana Ogińskiego, po czym spustoszył dzielnicę po Węgrów, Białą Podlaską i Brześć. Spowodowało to kontrakcję Stefana Czarnieckiego, który ściągnął wojska z leż zimowych w Wielkopolsce.

W lipcu 1769 roku na zgromadzeniu w Drohiczynie szlachta podlaska przystąpiła do Konfederacji barskiej i rozpoczęła działania zbrojne przeciwko Rosjanom. W 1794 roku podczas Insurekcji kościuszkowskiej sformowano w Drohiczynie dywizję podlaską gen. Andrzeja Karwowskiego.

W 1795 roku podczas III Rozbioru Polski Podlasie zostało podzielone między Prusy i Austrię wzdłuż Bugu. Pruską część zorganizowano w departamencie białostockim Nowych Prus Wschodnich. W zaborze rosyjskim znalazło się tylko kilka wschodnich miasteczek takich jak Narewka, Milejczyce, Jałówka i Krynki.

W 1807 większa część Podlasia przeszła do zaboru rosyjskiego jako obwód białostocki. Pozostałą zaś część w 1809 włączono do Księstwa Warszawskiego jako departament łomżyński. Od 1815 część Podlasia, należąca uprzednio do Księstwa Warszawskiego, weszła w skład Królestwa Polskiego (Kongresowego). Wtedy też departament łomżyński przemianowano na województwo augustowskie ze stolicą w Suwałkach, odłączając przy okazji powiaty węgrowski i sokołowski.

Po Powstaniu listopadowym władze carskie w 1832 r. wprowadziły granicę celną miedzy Królestwem Polskim i Rosją, co spowodowało przeniesienie wielu zakładów przemysłowych na teren obwodu białostockiego. W 1842 roku będący w zaborze rosyjskim obwód białostocki włączono do guberni grodzieńskiej.

W czasie powstania styczniowego w latach 1863-1865 były prowadzone walki z Rosjanami na terenie Puszczy Augustowskiej, Puszczy Białowieskiej oraz w lasach nad rzeką Biebrzą i rzeką Ełk, a pod Siemiatyczami rozegrała się jedna z największych bitew powstania.

Powstańczy Oddział Stanisława Brzóski utrzymywał się na Podlasiu aż do 1865 roku.

W 1919 znalazło się w całości w granicach II Rzeczypospolitej.

Miasta

Dawne przekształcenia administracyjne spowodowały duże zmiany w określaniu granic Podlasia. Po rozbiorach Polski i kongresie wiedeńskim Podlasiem zaczęto określać obszary, które nie znajdowały się w województwie podlaskim czasów I Rzeczypospolitej, szczególnie zaś obszar województwa, później guberni podlaskiej z czasów Królestwa Polskiego. Stąd też poniższy podział odróżnia miasta znajdujące się na Podlasiu właściwym (określonym granicami województwa podlaskiego I Rzeczypospolitej) od miast, które z powodu zmian administracyjnych po rozbiorach Polski zaczęły być określane jako również podlaskie.

===================

W starożytności, w pierwszych wiekach naszej ery w tzw. okresie wpływów rzymskich, cały obszar stanowił jednolitą prowincję kulturową. Występowała tutaj archeologiczna kultura przeworska i jej regionalne formy. We wczesnym średniowieczu osadnikami na tych terenach były ludy kultury kurhanów ciałopalnych. Reliktem tego osadnictwa jest cmentarzysko ciałopalne, kurhanowe w Rogowie nazywane do dzisiaj „Tureckimi mogiłami”. Od IX aż po 1 połowę XI wieku rozwijało się tu osadnictwo mazowieckie postępujące przede wszystkim wzdłuż ważnego szlaku lądowego Warszawa-Drohiczyn.

W XI wieku rozpoczęła się również kolonizacja ruska, idąca głównie wzdłuż szlaku wodnego, jakim była rzeka Bug. Z tego czasu pochodzi grodzisko w miejscowości Włodki datowane na XI-XII w. Jest to grodzisko pierścieniowate, o wymiarach 190×120 m, otoczone fosą szerokości 12 m. Wysokość wału wynosi od 2,5m do 4m. Do 1323 roku Podlasie należało do Rusi, a następnie wchodziło w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego. W tym czasie rozwinęło się osadnictwo, zarówno mazowieckie, jak i ruskie. Powstało wiele parafii i miast, do najwcześniejszych erekcji parafialnych zalicza się Wyrozęby – 1438r., Skrzeszew – 1446r.

Na podstawie uchwały Sejmu w Lublinie w 1569 r.  (unii lubelskiej) Podlaskie weszło w skład Korony. Wówczas zakończył się długi proces kształtowania granic Podlasia, które przetrwały w zasadzie do rozbiorów Polski.

PODZIAŁY ADMINISTRACYJNE

Tereny, na których położony jest obszar obecnej Gminy Repki należały w średniowieczu do Litwy i jakiś czas do Mazowsza.
W 1520r. utworzono województwo podlaskie z siedzibą w Drohiczynie, w granicach którego znalazł się teren Gminy Repki. W związku z nowym podziałem administracyjnym Litwy w 1566r., z województwa podlaskiego powstały dwa inne: brzeskie z siedzibą w Brześciu oraz podlaskie w Drohiczynie, w  którego składzie znalazły się ziemie: bielska, drohicka, i kielecka. Na podstawie uchwały sejmu w Lublinie w 1569r. woj. Podlaskie włączono do Korony. W wyniku tego następuje ustabilizowanie administracyjnych granic Podlasia, którego granica zachodnia biegła wzdłuż Liwca.

Przynależność administracyjna współczesnych terenów gminy Repki do woj. Podlaskiego utrzymała się  do czasu III rozbioru Polski. Wtedy to, ziemie po rzekę Bug na północy i rzekę Pilicę na zachodzie weszły w skład zaboru austriackiego jakom Galicja Zachodnia. Teren ten podzielony został na cyrkuły i okręgi. Teren Gminy Repki należał wtedy do cyrkułu siedleckiego.
W 1809r. po klęsce Austrii omawiane tereny stały się integralną częścią Księstwa Warszawskiego, wchodząc w skład utworzonego departamentu siedleckiego. Po upadku Księstwa Warszawskiego w początkach 1815r. i przejściowej okupacji rosyjskiej, obszar gminy znalazł się w obrębie autonomicznego Królestwa Polskiego.

Po upadku powstania listopadowego w 1831 r. nastąpiło ograniczenie autonomii Królestwa. Między innymi wprowadzono nowy ustrój administracyjny, ściśle wzorowany na urządzeniach caratu. W 1837r. przemianowano województwa na gubernie, zaś w 1842r. obwody na powiaty, a powiaty na okręgi. Z dniem 1.01.1845r. została przeprowadzona zmiana podziału administracyjnego. Zlikwidowano gubernię podlaską a jej teren przyłączono do guberni lubelskiej.

Administracyjnie obszar ten przez cały XIX w. Z wyjątkiem lat 1845-1866, należał do województwa podlaskiego, potem do guberni podlaskiej, a od 1867r. do guberni siedleckiej. Po jej zlikwidowaniu w 1911r. obszar ten został włączony do guberni lubelskiej. Podział taki utrzymał się do 1918r. tj. do czasu odzyskania niepodległości. Od tego czasu omawiane tereny wchodzą w skład województwa lubelskiego.

W wyniku zmiany granic niektórych województw, jakiej dokonano w latach 1938-39, z dniem 31 marca 1939r. powiat sokołowski wraz z terenem obecnej Gminy Repki włączono do województwa warszawskiego.

W czasie II wojny  światowej okupanci podzielili Generalną Gubernię na dystrykty, powiat sokołowski wszedł w skład dystryktu warszawskiego.

Po wojnie wrócił podział na województwa i powiaty. Nie zmieniła się przynależność obszaru gminy Repki do woj. warszawskiego. Po reformie administracyjnej kraju wprowadzonej 1 czerwca 1975r., gmina Repki znalazła się w województwie siedleckim ,aż do roku 1998.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s